Strona główna »» E-poradniki »» Ryczałt »» Pozostałe ewidencje prowadzone w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych »» Wykaz środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych   

Stan prawny na dzień:
2005-01-01


     Podmioty gospodarcze będące na ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych poza ewidencją przychodów prowadzą także wykaz środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Wykaz ten powinien zawierać co najmniej następujące dane:
- liczbę porządkową,
- datę nabycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
- datę przyjęcia środka trwałego i wartości niematerialnej i prawnej do używania,
-
określenie dokumentu stwierdzającego ich nabycie,
-
symbol klasyfikacji rodzajowej środków trwałych GUS, (KŚT),
- wartość początkową,
-
stawkę amortyzacyjną,
-
zaktualizowaną wartość początkową,
-
datę likwidacji oraz jej przyczynę i datę zbycia.

Wykaz ten stanowi podstawę do ustalenia wielkości zużycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, w przypadku gdy podmiot gospodarczy będący na ryczałcie ewidencjonowanym przechodzi na opodatkowanie na zasadach ogólnych.

Zapisów w wykazie dokonuje się najpóźniej w miesiącu przyjęcia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych do używania.

Wykaz ten powinien być zbroszurowany i kolejno ponumerowany.

Tabela 3

Wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
 

L.p.

Data nabycia

Data przyjęcia do użytkowania

Określenie dokumentu stwierdzającego nabycie

Określenie środka trwałego lub WNP

Symbol KŚT

Wartość początkowa

Stawka amortyzacyjna

Zaktualizowana wartość początkowa

Data likwidacji oraz jej przyczyna

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10













Za wartość początkową środków trwałych przyjmuje cenę nabycia, koszt wytworzenia, cenę rynkową, cenę umowy nie wyższą od rynkowej oraz wartość ustaloną przez udziałowców nie wyższą niż rynkowa.

Wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych stanowi podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Podstawą tą jest:

a) w razie odpłatnego nabycia – cena ich nabycia;

b) w razie wytworzenia we własnym zakresie – koszt wytworzenia;

c) w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkowa z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny labo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości;

d) w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także udziału w spółdzielni ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu lub udziału wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, z tym że suma wartości wszystkich składników stanowiących wkład lub udział pieniężny i niepieniężny łącznie nie może być wyższa od nominalnej wartości objętych udziałów lub akcji. W przypadku, gdy wkład niepieniężny pochodzi z zagranicy, suma wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowiących ten wkład nie może być wyższa od nominalnej wartości udziałów (akcji) objętych za wkład niepieniężny ani od wartości rynkowej tych składników majątku z dnia objęcia udziałów lub akcji.

Cena nabycia jest to rzeczywista cena zakupu policzona w fakturze dostawcy (lub przez wykonawcę robót budowlano-montażowych), powiększona o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego czy wartości niematerialnej lub prawnej do używania.

Dodatkowymi kosztami związanymi z zakupem są z reguły:
- koszty transportu, załadunku i rozładunku,
ubezpieczenia w drodze,
- montaż, instalacja i uruchomienie programów oraz systemów komputerowych,
- opłaty notarialne, skarbowe i inne,
-
odsetki i prowizje bankowe.

Cena nabycia w przypadku środków trwałych pochodzących z importu obejmuje ponadto cło podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W sytuacji gdy nabycie środków trwałych następuje w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia, ceną nabycia jest kwota jaką nabywający jest zobowiązany zapłacić, powiększona o:

podatki, cła, opłaty i inne należności płacone w związku z nabyciem środków trwałych,

wydatki dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu, ubezpieczenia, pobierane przez dostawce od podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

W sytuacji, gdy podmiot gospodarczy dokonuje wewnątrzwspólnotowego zakupu środków trwałych, które wykorzystywane będą przy wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT , jak też czynności od których nie przysluguje odliczenie podatku VAT i trudno jest określić, jaka część wiąże się z czynnościami opodatkowanymi, a jaka ze zwolnionymi z VAT, to podatek naliczony przy zakupie takiego środka trwałego można rozliczyć proporcjonalnie w oparciu o strukturę obrotu opodatkowanego w całkowitym obrocie osiągniętym w roku poprzedzającym rok podatkowy. Uzyskany w ten sposób wskaźnik zaokrągla się do najbliższej liczby całkowitej.

Do obrotu uzyskanego z czynności w stosunku, do których nie przysługuje odliczenie podatku VAT, zalicza się także subwencje (dotacje). Nie wlicza się natomiast przychodu ze sprzedaży środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Ustalenie podatku VAT naliczonego podlegającego odliczeniu przy wewnątrzwspólnotowym zakupie środka trwałego związanego z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi z VAT przebiega dwuetapowo:

1. Ustalenie wskaźnika udziału czynności opodatkowanych w obrocie ogółem:


        Sprzedaż netto związana z czynnościami
        opodatkowanymi VAT z poprzedniego
        roku podatkowego
WS = ————————————— x 100
       Sprzedaż całkowita netto za poprzedni
        rok podatkowy


2. Ustalenie kwoty VAT naliczonego podlegającego odliczeniu od podatku VAT należnego


WS x podatek VAT naliczony
przy wewnątrzwspólnotowym
nabyciu środka trwałego

Podatek VAT = —————————————

                                           100

Podmioty gospodarcze, które w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęły obrotu lub ich obrot był mniejszy niż 30 000 zł , dla ustalenia proporcji udziału czynności opodatkowanych w obrocie ogółem przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego formie protokołu.

W sytuacji gdy ustalona proporcja ;

przekroczyła 98% - podmiot gospodarczy ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego przy zakupie lub nabyciu wewnątrzwapólnotowym;

nie przekroczyła 2% - podmiot gospodarczy nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie.

Powstała różnica między kwotą podatku VAT naliczonego przy zakupie środków trwałych związanych z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi z VAT a kwotą podatku VAT podlegającą odliczeniu, ustalona zgodnie z podanymi zasadami, stanowić będzie tę część podatku naliczonego, która zwiększała będzie cenę nabycia środka trwałego, czyli jego wartość początkową.

Po zakończeniu roku podmiot gospodarczy rozliczający podatek VAT proporcją zobowiązany jest do dokonania korekty. Korekty tej dokonuje się w stosunku do środków trwałych podlegających amortyzacji. Nie są nią objęte środki trwałe amortyzowane jednorazowo.

Korekty, o której mowa, dokonuje się dla:

nieruchomości w ciągu 10 lat,

ruchomości w ciągu 5 lat począwszy od roku, w którym środki trwałe zostały oddane do używania.

Roczna kwota korekty w przypadku nieruchomości wynosi 1/10 kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu, a w przypadku ruchomości wynosi 1/5 kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu. Gdy kwota korekty nie przekroczy 0,01% kwoty podatku naliczonego podlegającego korekcie - korekty nie dokonuje się. Ustalona korekta ujęta jest w deklaracji podatkowej VAT składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku podatkowego następującego po roku, za który dokonuje się ich korekty.

Podmioty gospodarcze osób fizycznych, nie mogące ustalić ceny nabycia środka trwałego lub ich części nabytych przed dniem założenia ewidencji, za wartość początkową mogą przyjąć kwotę wynikającą z wyceny dokonanej przez podmiot gospodarczy z uwzględnieniem cen rynkowych środka trwałego tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Cen zakupu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jest:

a) cena zakupu netto, tj. bez naliczonego podatku VAT – w przypadku gdy zakupione środki trwałe i wartości niematerialne i prawne służą wyłącznie sprzedaży opodatkowanej VAT;

b) Cena zakupu netto powiększona o podatek naliczony VAT w części niepodlegającej odliczeni lub zwrotowi – w przypadku, gdy zakupione środki trwałe i wartości niematerialne i prawne służą zarówno sprzedaży zwolnionej z podatku jak i opodatkowanej.

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych; rzeczowych składników majątku i wykorzystywanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Jeżeli podmiot gospodarczy ma problem z ustaleniem kosztu wytworzenia, wartość początkową środków trwałych można ustalić w wysokości określonej przez biegłego, powołanego przez podmiot gospodarczy.

Podmioty gospodarcze osób fizycznych mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych wynajmowanych, wydzierżawianych albo używanych przez właściciela na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł. Za powierzchnię użytkową uważa się powierzchnię przyjętą dla celów podatku od nieruchomości.

Cenę nabycia i koszt wytworzenia koryguje się o różnice kursowe naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Warto rynkow jako wielkość określającą wartość początkową środków trwałych stanowi przeciętna cena sprzedaży netto stosowana w danej miejscowości w obrocie składnikiem majątkowym tego samego rodzaju i gatunku z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia.

Momentem, który określa wartość początkową środka trwałego w oparciu o cenę rynkową, jest:

cena rynkowa z dnia nabycia – w przypadku otrzymania środka trwałego nieodpłatnie lub w formie spadku czy darowizny,

cena rynkowa z dnia przekazania środka trwałego do używania – w przypadku wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie, gdy ustalenie kosztu jego wytworzenia jest trudne lub gdy środek trwały został wytworzony przed wpisaniem go do ewidencji środków trwałych przez osoby fizyczne,

cena rynkowa z dnia wniesienia wkładu – w przypadku nabycia środka trwałego w formie aportu popartego umową spółki,

cena rynkowa z grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy – w przypadku nabycia środków trwałych przed dniem założenia ewidencji lub braku możliwości ustalenia ich wartości początkowej według cen nabycia.

Wartość początkową środków trwałych powiększa się o:

wydatki związane z ich ulepszeniem, tj. przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją i modernizacją;

wydatki poniesione na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł.

Środki trwałe, zgodnie z prawem podatkowym, uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich ulepszenie w danym roku podatkowym przekracza 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Oznacza to, że jeśli jednorazowe wydatki na ulepszenie środka trwałego były niższe od kwoty 3500 zł, to nie mogą być zaliczone bezpośrednio w koszty, jeśli w ciągu roku ich suma przekroczy ten limit. Przedsiębiorstwo musi więc planować koszty ulepszenia środka trwałego w danym roku.

W razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części, a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego.

Jeśli odłączona część zostanie następnie przyłączona do innego środka trwałego, w miesiącu połączenia zwiększa się wartość początkową tego innego środka o różnicę między ceną nabycia przyłączonej części a sumą dokonanych już odpisów amortyzacyjnych (tzn. wartość netto przyłączonej części składowej).




« wstecz
Wskaźniki i stawki

Copyright Centrum Doradztwa i Informacji Difin / O nas